اینکه برای انتخاب وزیر ، لازم است که فرد معرفی شده از جانب رییس جمهور ، رای اعتماد از مجلس بگیرد ، لاجرم شخص وزیر محصول توافق واشتراک نظر هر دو قوه است بنابر این هر دو ،در عملکرد وزیر و اعمال مدیریت بر وزارتخانه و نتیاج حاصله سهیم هستند .در همه دوره ها به طور طبیعی زمانی که قرار بوده شخصی برای تصدی کرسی وزارت معرفی و با رای نمایندگان انتخاب شود ، معمولا رایزنی هایی صورت می گرفته و نهایتا با برآورد رای مناسب ، در جلسه علنی معرفی می شده ، همچنان همین رویه معمول است ، از جمله وزیرانی که تا اینجای کار دولت عملکردشان به نظر ضعیف تر می آید ، وزیر نیرو است به دلیل تداوم و تشدید ناترازی ها در حوزه انرژی به ویژه برق و آب ، از شواهد امر همچنین از گفته های وزیر نیرو هم مشخص است که طی چند ماه مسولیت او نتوانسته است تا گامی در جهت کم تر کردن ناترازی ها بردارد.علاوه بر این نسبت به بدتر شدن اوضاع و بیشتر شدن ناترازی ها هشدار می دهد .
وزیر آموزش و پرورش هم تا به حال برخی از اظهارات و تصمیماتش در منظر عامه مردم چندان دلچسب و خوشایند نبوده است ، به ویژه وقتی ریاست جمهور تلاش دارد تا نشان دهد که برای مردم ارزش قایل و به دنبال حل و رفع موانع مشکلات است ،برخی مواضع و اظهار نظرهای وزیر آموزش و پرورش که به نوعی سرپرستی معلمان را بر عهده دارد ،معلمانی که شغل انبیا دارند و مربیان آینده سازان کشورند، جای تاسف و افسوس است ، کرسی وزارتی که در بعضی مقاطع در اختیار دانشمندان فرهیخته این کشور بوده است ، می بایست مدیران قوی تر و در تراز ملی ، برججسته داشته باشد، حتما و قطعا اکر مدیریت آموزش و پرورش کشور در تراز خوبی قرار ندارد ، هم رییس جمهور مسول است ، هم مجلسی که در رای دادن هایش ، به برخی ابعاد تاکید دارد و برخی ابعاد علمی ، شخصیتی را کمتر اهمیت می دهد.
بیشتر نمایندگان مجلس فکر می کنند ، اگر صرفا تذکری بدهند یا تهدید به استیضاح کنند ، حق مطلب را ادا کرده و وظیفه نمایندگی شان تمام و کمال انجام شده است .به نظر می رسد و ظیفه اول مجلس به دور از جناح بندی ها و ملاحظات سیاسی ، تعیین افرادی قوی ، اندیشمند و خوش فکر برای تصدی چنین جایگاه هایی است و بعد نظارت و تذکر و امثال آن ها
وظیفه رییس جمهور هم تذکر جدی و هدایت مناسب اعضای کابینه است به جهت رفع مشکلات و تقویت توانمندی ها و پرهیز از تصمیمات غیر مفید و درد سر ساز برای جامعه ، اعلام ساعت کار مدارس ازساعت شش صبح از آن کارها و تصمیمات خام ،ناپخته و غیر مفید بلکه مضر برای خانواده ها بود . بعد از اعلام ساعت و موج انتقادها وزیر و همراهنش در کم اهمیت دادن تصمیم توضیحاتی دادند ،اینکه محدوده زمانی حد اکثر دو هفته است ، شوراهای آموزش و پرورش اختیار تصحیح و تغییر دارند ، مشکل دارها می توانند از ساعات شناور استفاده کنند و ، ، این ها کافی نبودند ، دستپاچگی و جور واجوری توضیحات نشانگر نبود دور اندیشی و پختگی کامل در تصمیم بود ، از این گذشته ، اگر این توضیحات راهگشاست و کفایت می کند ، این ها را قبل از اعلام تصمیم می گفتند برای توضیح و تشریح ، در مقام پاسخگو به توجیهات ضعیف و غیر موثر نمی پرداختند . در هر صورت شایسته است مسولان کشوری در تصمیمات ملی ، با هر درجه ای از اهمیت ، همه جانبه ، عمیق و کم هزینه تصمیم بگیرند تا برای مردم کمترین ، بیشترین فایده و کمترین هزینه و حساسیت در پی داشته باشد ، این دقیقا وظیفه قوه مجریه است ، قوای دیگر نیز در جای خود بنابر موضوع در قبال کلیت جامعه مسول هستند .
در مسیر یزد به کرمان از شهرستان مهریز که می گذریم فرسنگ های زیادی بیابان وسیعی را می بایست بگذرانیم تا پس از بیش از صد کیلومتر به شهر انار،اولین شهر از استان کرمان برسیم . این مسیر به دلیل فاصله داشتن با آبادی ها و شرایط محیطی بافت و ساختار کویری به ویژه در زمانهای طوفان و گرد و خاک های محلی که تعدادشان هم کم نیست ، از دیرباز برای هر رهگذری دغدغه آور بوده و تا حد زیادی همچنان هست .اما در این میان به مجموعه ای بر می خوریم که تقریبا همه نیازهای یک مسافر ، یک سرنشین خسته اتوموبیل یا اتوبوس و البته بیشتر از همه رانندگان ماشین های سنگین ، وسایط نقلیه باربری که از بندرعباس و کرمان راهی شهرهای دیگر به ویژه تهران هستند، در آن ایستگاه پاسخ داده می شود ، در چند استان و بین راهی دیگر نیز مسجدی به نام مسجد ابوالفضل ( ع ) وجود دارد و صدها مسجد در گوشه و کنار کشور به نام حضرت ابوالفضل (ع ) نام گذاری شده است ، ولی در مسیر بندرعباس و کرمان تا یزد و بعد از آن ، وقتی گفته می شود مسجد ابوالفضل ( ع ) منظور همین مسجد مورد نظر ماست ، مسجدی با قدمت حدود ۵۰ سال ،کاملا مردمی با مجموعه ای در اطراف آن متشکل از پمپ بنزین ، سرویس بهداشتی ، حمام ، مغازه ، رستوران و . . . ممتازترین ویژگی این مجموعه مردمی بودن ، مستقل بودن ، پشتوانه های مردمی داشتن برای استمرار فعالیت هاست، با این وجود شاخص ترین ویژگی آن که مجموعه را از سایر مجموعه های بین راهی متفاوت می کند ، اداره آن به شکل مجموعه مردم نهاد و ان جی اوست . سازمانی مردم نهاد که بدون وابستگی به نهادهای دیگر یا استفاده از بودجه عمومی ،ددر موارد متعددی سرویس مجانی نیز به مسافرین ، گردشگران و همه راهیانی که در آن محل توقف داشته باشند ، ارایه می دهد ، چای مجانی و صلواتی ، آب سرد و یخ در ماه های گرم آن منطقه ، اواخر بهار تا اوایل پاییز ، حمام مجانی به طور مستمرو چند جای استراحت برای افرادی که به ناچار می بایست در نیمه راه و طی سفر استراحت کنند ، البته طبق گفته آقای مهندس شاکری رییس هیات مدیره مجموعه ، در ایام خاص مانند ایام محرم و به ویژه روزهای تاسوعا و عاشورا ، هیات های بزرگ و متعددی از روستاهای اطراف به آن مسجد می آیند ، مراسم با شکوه برگزار می کنند و پذیرایی می شوند .
همانطور که گفته شد نقطه کانونی و مرکزیت همه امکانات و همراهی ها و پشتیبانی ها ، مسجد حضرت ابوالفضل است ، نماز جماعت ، مراسم های دعا و نیاش ، روضه و سخنرانی در همه مناسبت های مدهبی در مسجد برگزار می شود و هر ساعتی از شبانه روز تحرک و پویایی و خدمت رسانی در جریان است ،
آنقدر شدت بمباران خبری رویدادها ، اتفاقات ، نقدها و نظرها ، حوادث و مشکلات و دغدغه ها برای مردم ما زیاد است که گاهی به علت گرفتاری های روزمره بعضی برنامه ها و سوژه های مورد بحث شده و توافق شده گذشته فراموش یا کم اثر می شند ، البته چیزی عجیبی نیست ، معمولا انسان به بزرگترین و نزدیک ترین مسایل خود و محیطش توجه میکند به قول حضرت سعدی که گفت :
چنان قحطسالی اندر دمشق که یاران فراموش کردند عشض
مدتی موضوع شفافیت در عملکرد دولت و مجلس و ارگا ن ها و سازمان ها موضوع روز بود حتی قرار بود که حقوق های دریافتی مسولان و دولتمردان و نمایندگان و بقیه در معرض دید و قابل دسترسی عموم قرارگیرد، امری که جسته گریخته در چند نهاد د و سازمان ، نصفه ، نیمه انجام شد و با غالب شدن موضوعات دیگر به بوته فراموشی .سپرده شد.
بحث ساخت سالی یک میلیون خانه که یک میلیون بار گفته و نوشته و قول و قرار گذاشته شد که بماند، چیزی تقریبا هیچ
امیدوارم قول و قرارهای رییس جمهور حاضر به مرور مشمول همین تکرارها و فراموشی ها نشود ، گرچه همه ما بنا بر عادت دیرینه کمابیش به این مقوله نامیمون عادت کرده ایم
یک زمانی از کرسی های آزاد اندیشی در دانشگاه ها و جایگاه های علمی و محافل فرهنگی و . . گفته می شد . این هم ظاهرا همه فراموش کرده اند ، یا بعضا جوری که خودشان خوشایندشان است تعبیر و تفسیر کرده اند.
تلویزیون هم که وظیفه ذاتی اش ترویج همین امور است و صاحب بزرگترین کرسی ها ، گاهی چیزهایی می گوید ولی صرفا به مذاق یک عده خوش می آید و به مذاق عده بیشتری نه چندان
البته یک حرف و سخن و نقد و نظر بیشتر از این هاست و داستان نو به نوع شدن خبرها ، با فراموشکاری ها ما و گردش زمانه همچنان ادامه دارد.