هتاکی و بهتان و نقد تند منحصر به فضای مجازی نیست ، فضای مجازی توانسته است این حرف ها و نقدها و تندی ها و تعدی ها را بیشتر گسترش دهد ، همانطور که توانسته و میتواند بسیاری از محتواهای سازنده و مورد نیاز مردم را به سرعت و وسعت منعکس کند و توسعه دهد .
نکته عجیبی که توسط عده ای مورد تاکید قرار میگیرد تمرکز کردن بر فضای مجازی است که البته به سهولت در اختیار اقشار مختلف مردم است ، ویژگی و شرایطی که مختص به کشور ما نیست . در همه کشورهای جهان کمابیش چنین امکانی و چنین اوضاعی البته با تفاوت هایی وجود دارد .
نکته مورد تاکیدم در این یادداشت این است که ما در جامعه خودمان شاهد فعالیت افرادی هستیم که همه را نقد میکنند ، در موارد متعددی تهمت میزنند و یکسری تخلفات و عملکردها متوجه دیگران میکنند ،ولی خود را نیازمند به ارایه سند و مدرک نمیدانند ، نسبت به جوابیه ها و رد ادعاهای خود نیز واکنشی ندارند و اصولا نگران هیچ گونه پاسخ دادن به افراد مورد خطاب یا حتی مقامات قضایی نمیدانندو از یک حمایت آهنین برخوردارند . لازم به توضیح نیست که این قبیل افراد و مدعیان نه تنها چیزی بر محبوبیت تفکر خود یا حامیان نمی افزایند ، بلکه عملکرد و نوع برخورد آنها حتی در موارد اندکی که سخن درستی میگویند به دلیل درشتی سخن لطمات شدیدی به راه و مسیر ادعایی خود میزند ، لطماتی که با یک توضیح مختصر یا حتی عذرخواهی ( که معمولا انجام نمیشود)بعد از روشن شدن قضایا رفع و رجوع و باعث دلجویی افراد آزرده نمیشود .
کافی است یک بخش خبر سیما یا صدا را دقیق تر مورد توجه قرار دهیم ، سرتا سر خبرهای صدا و سیما و به عبارتی عملکرد مدیران عالی کشور خلاصه شده در این گونه جملات : باید بشود ، اینگونه نمیشود ، باید انجام شود ، این ردست نیست که . . . دستگاه های مختلف به وظیف خود عمل کنند ، ما نمیتوانیم هر روز شاهد وقفه در پیشرفت کارها باشیم . .
اگر کسی با چگونگی کارها و روال امور در کشورمان و ادبیات رایج در رسانه های رسمی ما آشنا نباشد ، فکر میکند این سخنان خوب و خواسته های متین و معقول ، صحبت ها و خواسته های توده های مردم است که طبعا می بایست مقامات اجرایی و ارکان دولت به آنها توجه و نسبت به تحقق آنها اقدام کنند ، ولی جالب بودن موضوع از آنجاست که این قبیل صحبت ها و تاکیدات خوب ، معمولا از زبان رییس جمهور و وزیران جاری میشود ، برای که ؟ طبعا مردم که خود شاکی ، خواهان و منتظر پیشرفت امور و حل مشکلات هستند نمیتوانند مورد خطاب باشند ، پس می ماند خود دولت !؟
این نوع ادبیات را ما در اخبار رسانه های هیچ کشور دیگری نمیتوانیم ببینیم و بشنویم
صدا و سیما و دیگر رسانه های حکومتی و دولتی برای موثر بودن جایگاهشان و انجام رسالت خبری و رسانه ای خود ، چاره ای ندارند مگر شیوه و روش انتخاب سوژه و تنظیم اخبار خود را تغییر دهند ، نصحیت ها ها ، شایدها و باید ها و توصیه ها را در صورت مفید بودن صرفا در بخش سخنرانی ها و شنیده ها و دیدگاه ها قرار دهند و برای یافتن خبر به سراغ انجام شده ها ، تحقق یافته ها ، اقدامات ، توافقات و تحقق خواسته ها و امثال آن اختصاص دهند ،
رییس جمهور ریاست عالی اجرایی کشور و پاسخگوی تحقق خواست ها و نیازهای مردم و حل مشکلات موجود در جامعه است که طبق قانون بر عهده او گذاشته شده است ، همچنین وزیران، مسول و پاسخگوی حوزه تحت نظرخود هستند ، هر فعلی که به این چهارچوب برگردد ، اخبار مرتبط با آنان است و سایر اظهار نظرها و بازگویی مشکلات و امثال آن ها ، به هیچ وجه در محدوده تعریق مقوله خبر نمی گنجد، اگر برای پخش این قبیل سخن ها اصراری باشد ، رسانه میتواند آن ها را در بسته هایی با عنوان رویاهای فلان مسول یا اندیشه و آرمان های او ، منعکس کند .
پروفسور پیتر ایوری ( peter Avery ) ایرانشناس انگلیسی معاصر از چهره های موثر در آموزش و توسعه زبان و ادبیات فارسی در انگلستان و پهنه وسیع تر ، اروپا و غرب است . آقای ایوری طبق گفته خودش طی مصاحبه ای که در سال ۱۳۷۶ و در محل اقامت خود با او داشتیم ، از دوران کودکی نام حافظ و اشعار او را اولین بار از برخی اطرافیان مسن خود از جمله پدر و پدر بزرگش شنیده بود و با اتفاقات سالهای بعد در زندگی اش به مرور با زبان فارسی آشنا شد.
ایوری جوان در دوران جنگ جهانی دوم به نیروی دریایی انگلیس پیوست و از آن طریق به هند رفت با یادگیری زبان اردو ، آشنایی اش با زبان فارسی بیشتر شد .به گفته او زبان اردو زبانی است ترکیبی که بیشترین لغات و اصطلاحات آن فارسی و مقداری هم عربی و هندی است .پیتر ایوری به دلیل زمینه فرهنگی و آشنایی خانوادگی، در جوانی بیشتر به یادگیری زبان فارسی علاقمند شد و در مدرسه مطالعات خاورمیانه دانشگاه لندن به فراگیری زبان فارسی و عربی پرداخت ، بعدها به عنوان کارمند شرکت نفت انگلستان به ایران آمد و طی دوران حضور مطالعات و بررسی های خود در مورد زبان و ادبیات فارسی را گسترش داد ، او با تعدادی از استادان تراز اول زبان فارسی در آن دوران به ویژه استاد مجتبی مینوی ارتباط نزدیک و رفاقت داشت .
به عقیده پروفسور زبان فارسی زبانی وسیع و نسبت به زبان های دیگر حتی آلمانی ، انگلیسی و حتی زبان های رومانس مثل فرانسوی و ایتالیایی توسعه یافته تر است . به عقیده ایوری یک پارادوکسی وجود دارد به این شرح که زبان های کهن دستور زبانشان ساده تر است و زبان فارسی به عنوان زبانی کهن و تمدنی نیزدستور زبانش نسبتا ساده است ، اما اصطلاحاتش بسیار وسیع و فراوان است به نحوی که یک عمر برای فراگیری آن ها کم است .او معتقد بود که زبان فارسی زبانی استوار و پراگماتیک است .
پروفسور ایوری در دوران دانشجویی به دلیل علاقه به حافظ به اتفاق یکی از شاعران انگلیسی به نام جان هیث استابز ( john heath S taubbs ) سی غزل از حافظ و تعدادی از رباعیات عمر خیام را ترجمه کردند و به صورت کتاب به چاپ رساندند .( سال ۱۹۵۲ م)
پیتر ایوری در طول تدریس خود تعداد زیادی دانشجو و محقق در حوزه ایرانشناسی و زبان و ادبیات فارسی تربیت کرد ، دکتر جان کوپر که مدتی نیز ریاست بخش زبان و ادبیات دانشگاه کمبریج بود از شاگردان او بود و پس از فوت کوپر ، ایوری مجددا مسولیت دپارتمان را بر عهده داشت . پرفسور ایوری در دوران فعالیت های دانشگاهی مقالات متعددی در مورد ادبیات معاصر ایران به چاپ رساند از جمله مقالاتی در مورد آثار صادق هدایت و صادق چوبک ولی به گفته خودش ، به دلیل مشغله زیاد ، نوشتن کتاب و تالیفات بیشتر او در دوران بازنشستگی صورت گرفت .ترجمه و برگردان دیوان حافظ ،تصحیح مجتبی مینوی به زبان انگلیسی ( سال ۲۰۰۶ میلادی ،۱۳۸۴ شمسی ) و کتاب منطق الطیر فریدالدین عطار، در ۱۳۷۶ ، ( ۱۹۹۶ م )
پرفسور ایوری در سالهای پایانی عمر خویش در کینگز کالج کمبریج، در محل مناسبی که دانشگاه در اختیارش قرار داده بود اقامت داشت و تا پایان به آموزش و تحقیق در حوزه زبان و ادبیات فارسی و ایرانشناسی ادامه داد .
پیتر ایوری در سن ۸۵ سالگی ،آبانماه سال ۱۳۸۷ درگذشت ، او همیشه در گفتگوهایش عشق و علاقه وافرخودرا به فرهنگ ایران و به خصوص زبان و ادبیات فارسی یادآور می شد و برای شاعران پرآوازه ایران به ویژه حافظ که او را از بزرگترین شاعران جهان میدانست جایگاه رفیعی در ادبیات جهان قایل بود.
بخش بیشتر دیدگاه های پروفسور ایوری که در متن بالا مطرح شد ، آقای ایوری در گفتگوی تلویزیونی و برنامه ای به نام محرم راز به تهیه کنندگی آقای حمید خیرالدین اظهار داشت و برنامه مذکور در سال ۱۳۷۹ در شبکه جهانی جام جم پخش شد .