مجله پر حجم و پر محتوای بخارا که در این سال ها تقریبا به صورت فصلنامه و چند ماه یکبار منتشر و به قول قدیمی ها به زیور طبع آراسته میشود ،کم سر و صدا ولی مستمر و پیگیر با همت آقای علی دهباشی از سال ۱۳۷۷ تا کنون در حال انتشار است و از متنوع ترین و پربارترین نشریات موجود کشور در زمینه فرهنگ و هنر ایران و جهان به ویژه ایران شناسی و پاسداشت فرهنگ و ادبیات فارسی است . بخارا از همکاری و آثار بزرگان فرهنگ و ادب کشور بهره می برد و به معرفی شخصیت های برجسته و آثار و تالیفات بزرگان و نام داران عرصه فرهنگ و هنر ایران می پردازد. از ویژگی های این مجله اختصاص بخشی از هر شماره آن به معرفی یکی از شخصیت های فرهنگی یا تالیف و موضوعی مهم و مورد توجه است .
ویژه نامه شماره ۱۴۳ مجله بخارا اختصاص داشت به معرفی خانم دکتر شیرین بیانی استادسالیان درازتاریخ و ادبیات فارسی دانشگاه تهران ، همسر دکترمحمد علی اسلامی ندوشن و شماره ۱۴۴ مربوط به تابستان ۱۴۰۰ آن ویژه نامه مفصلی در معرفی شخصیت میرزا حسن رشدیه دارد که حدودیک سوم حجم مجله با بیش ۶۰۰ صفحه به آن اختاص داده شده و زندگی ، شخصیت ، تلاش ها و اقدامات و خدمات مرحوم رشدیه برای برپایی مدارس و آموزش های تحصیلی به شیوه جدید مورد بحث و بررسی قرار گرفته است .
در شماره ۱۴۳ برای پرداختن به زندگی فرهنگی ، اجتماعی و خانوادگی خانم دکتربیانی بطور طبیعی از استاد اسلامی ندوش هم بارها یاد شده است ،به خصوص همسر ایشان خانم بیانی از زندگی مشترک ، صمیمی و تلاشگرانه و فعالیت های ماندگار استاد اسامی ندوشن سخن گفته است .
نکته جالب برای من اینکه علاوه بر بهره بردن از مطالب مطرح شده در مورد این زوج صاحب قلم و صاحبنظر ، درآنجایی که صحبت از علاقه استاد اسلامی از زادگاه خود میشود و اشاره ای که به واگذاری خانه پدری و زادگاهش برای کتابخانه و خانه فرهنگ شده بود، بر انگیزه قدیمی من برای دیدن زادگاه استاد افزود و تصمیم گرفتم ، بلاخره نیت قدیمی خود را برای دیدن ندوشن عملی کنم . در هفته اول تیرماه (۱۴۰۰ ) به اتفاق دوست عزیزم آقای مجید مزیدی که به منطقه کاملا آشنا است ، برای دیدن زادگاه استاد عازم ندوشن در فاصله حدود ۸۵ کیلومتری یزد شدیم .
ندوشن که تا چند سال پیش از این ده بزرگی بود، اینک به شهری از شهرستان میبد تبدیل شده است و در فاصله ۴۵ کیلومتری شهر میبد قرار دارد . ندوشن اب هوایی کوهستانی دارد، با شرایطی بهتر و مطلوبتری از مرکز استان. خانه اهدا شده استاد را که اینک بازسازی و به عنوان خانه فرهنگ ندوشن در حال بهره برداری است از نزدیک دیدیم ، شورای شهر و مردم قدر شناس ندوشن برای گرامیداشت همشهری اندیشمند و سرشناس خود ، میدان زیبا و بزرگ ورودی شهر را بنام دکتر اسلامی ندوشن و میدان دیگری را به پاس خدمات همسر استاد ، سرکار خانم دکتر بیانی به نام وی نامگذاری کرده اند .
روزهای پایانی دولت دوازدهم در پیش روست . گرچه به نظر میرسد میزان آزادی عمل رسانه ها تا حد زیادی به نوع نگاه و سیاست قوه قضاییه بستگی دارد ، اما طبعا نقش دولت ها در میزان آزادی عمل رسانه ها و در نقد عملکردها نیز بسیار تعیین کننده است ، از این گذشته قوه مجریه به دلیل حجم بسیار زیاد فعالیت های اجرایی در سراسر کشور موضوعات متعددی برای نقد و بررسی، اطلاع رسانی ، افشاگری دارند. در چند دهه اخیر ،رسانه های مختلف در دولت های مختلف وضع و حال متفاوتی داشته اند، در دولت های هفتم و هشتم ( دیاست جمهوری آقای خاتمی ، دوران اصلاحات ) رسانه ها شور و نشاط خوبی داشتند ، میشود گفت توسعه رسانه ها به ویژه تعدد و تکثر نشریات مختلف در آنزمان به اوج رسید ، صدا و سیما نیز با توجه به شعاری که دولت اصلاحات میداد و تاکیدی که بر توسعه سیاسی داشت ، با دست بازتر به طرح مشکلات و نقد عملکردها می پرداخت . در دولت های نهم و دهم ( آقای احمدی نژاد ) فضای رسانه ها قدری جمع و جورتر شد و صدا و سیما چون مشی حمایت از دولت را در دستور کار خود داشت ، نقد و بررسی و طرح مشکلات جز در سال پایانی دولت دهم به حداقل ممکن رسید . در دولت های یازدهم و دوازدهم ( ریاست جمهوری آقای روحانی ) میتوان گفت کمترین نشریه و بطور کلی رسانه مدافع دولت وجود داشت ، از طرفی نشریات مختلف با جریان های فکری مقابل از سالها پیش از این شکل گرفته بود ،
با توجه به تجربه های گذشته به نظر می اید که در دوران دولت سیزدهم مجددا فضایی همانند دوران دولتهای نهم و دهم بر رسانه ها حاکم شود و صدا و سیما مشی و روش نقادانه خود نسبت به دولت را به مشی حمایتی تغییر دهد، با این تفاوت که هرچه زمان به جلو میرود فعالیت رسانه های مردمی ، فعالیت شهروند خبرنگاران و حضور فعال مردم در فضای مجازی و گروه های اجتماعی بیشتر و بیشتر میشود و در اینصورت نظرها ، خواست ها و نقدهای مردمی نسبت به دستگاه های مختلف حاکمیتی به ویژه دولت نیز بیشتر مطرح و پیگیری میشود .
این روزها ، روهای اوج تبلیغات انتخاباتی ریاست جمهوری است ، البته به دلیل فعال بودن ویروس کرونا در جامعه و نگرانی های موجود بابت تداوم بیماری و اوج گیری دوباره آن و طبعا دلسردی بخشی از مردم از بابت میزان تاثیرگذاری حضورشان یا حاصل و نتایج انتخابات قبلی ، نسبت به انتخابات در همه اداور گذشته ، آنچه که در سطح شهر ها به چشم میخورد ، هنوز گرمی حضور تبلیغاتی کاندیداها در صحنه دیده نمیشود . تا حدی میتوان گفت بار اصلی تبلیغات مستقل بر دوش فضای مجازی است ، امسال امکان حضور ، گفتگو ، مناظره و بحث کارشناسی در کلاب هاوس را میتوان نوآوری در شکل تبلیغات دانست ، امکان در دوره قبل وجود نداشت . البته صدا و سیما مثل قبل برنامه های خود را با حضور کاندیداها دنبال میکند . معمولا برنامه های مستقل ، گفتگوهای مستقیم و مستندهای تهیه شده توسط ستاد تبلیغاتی کاندیدا ، بیننده و مخاطب چندانی ندارد . آنچه برای مردم جالب و برای نامزدهایی انتخابات تعیین کننده است، مناظرهای رودر رو در برنامه های زنده است . در این شکل برنامه ، حاضر جوابی ، استحکام سخن ، میزان تسلط گوینده به موضوع مورد بحث که طبعا یکی از جوانب و وجوه زندگی مردم در کشور است و نیز قدرت استدلال گوینده مشخص میشود .
در این دوره بنابر شرایط کشور و مشکلات اقتصادی موجود مردم ، همه کاندیداها محور اصلی تبلیغات خود را اقتصاد قرار داده اند ، هر هفت کاندیدای حاضر مشکلات را قابل رفع و افزایش رونق اقتصادی را قابل اجرا میدانند ، هر هفت نفر نیز در حال حاضر در بخشی از حاکمیت مسول و در اداره امور سهیم هستند ، معلوم نیست سهم هر کدام در وضع موجود چقدر است و توان هرکدام ، به شرط پیروزی برای رفع موانع توسعه و تحقق به چه میزان خواهد بود . آنقدر توجه به اقتصاد و معیشت جلب شده که کمتر به سایر جنبه های مورد نیاز جامعه و کشور ، مثل رشد فرهنگ ، توسعه سیاسی ، آزادی های متناسب مدنی و امثال آنها توجه میشود ، حتی در حد شعار و طرح موضوع ، قابل توجه است که در یک نگاه و مرور کلی بر سیر مسایل در ادوار گذشته ریاست جمهوری، می بینیم که توفیق کاندیداهای متمرکز بر توسعه سیاسی در جنبه های اقتصادی و معیشتی زندگی مردم بیشتر بوده است . !!! انشاالله این بار با این سیل تبیغات همه جانبه اقتصادی نتیجه رشد و توسعه سیاسی و آزادی های مدنی بیشتر شود .!!!