آخرین قسمت سریال خانگی زخم کاری را با تاخیر و بعد از چند روز از زمان انتشاردیدم ، حتما بینندگان و تعقیب کنندگان سریال بلافاصله پس از اعلام اپلیکیشن فیلیمو این قسمت را یعنی آخرین قسمت از فصل چهارم را زودتردیده اند ، همچنین سایر قسمت های قبلی را ، این که کارگردان سریال قبل از این، فیلم و سریال های خوبی را تولید کرده است ، آقای محمد حسین مهدویان ساخته های قابل تحسین هم داشته است ، شکی نیست ، اما معلوم نیست چرا بعضا کارگردان ها و تهیه کنندگان محترم موفق در یکی دو کار و نام آشنا شدن برای مخاطب ، شروع می کنند به سری سازی و افزودن برخی مخلفات غیر لازم به کار یا عادی شدن و بی وزن شدن و از اهمیت افتادن سلایق و نیازهای مخاطبان در نظرشان ، متاسفانه سریال زخم کاری در سرتاسر قصه خود لبریز شده است از قتل ، جنایت ، دسیسه ، جاسوسی ، فریب ، خدعه ، نامردی ، عهدشکنی و در عین حال سادگی برخی از عناصر و فریب خودرن های پی در پی و . . . در نتیجه ساده انگاری بیش از حد مخاطب ، سازندگان سریال در هر پیچ و گیر داستان که می توانستد با تفکر بیشتر به قصه پردازی بهتر بپردازند ، راه حل را در ترور و حذف فیزیکی عناصر ذیربط دانسته اند و مثل کشتن یک پشه یا راحترا از آن باشلیک یا مسموم کردن طرف را از پیش پای قصه خود بر داشته اند و ادامه ماجرا . . . تا چند دقیقه بعد که نوبت حل گیرو گور دیگر قصه پرداز میشود و کشتن نفر بعدی و همینطور هر کجا نویسنده هوس کرد، یا برای تنوع ( !! ) لازم شد ترور بعدی یا زجر و شکنجه دیگر ،تمام و کمال به نمایش گذاشته می شود . واقعا با تکرار و به دفعات کشتن و زجر دادن و آه و ناله و شکنجه را به مخاطب خسته ، گرفتار و مشتاق دیدن برنامه هایی بهتر و متنوع تر از تلویزیون کشور چه هدفی و چه ثمراتی را قرار است در پی داشته باشند ، در ازای وقت و هزینه ای که مخاطب صرف دیدن این سریال کرده است ، چه چیزهایی حاصلش گردیده ، افزایش دانش ، بالا رفتن اطلاعات ، تفریح و سرگرمی ، آشنایی با نادانسته ها ، به سر کردن لحظاتی بدون دغدغه و با آرامش در اوقات فراغت و در کانون گرم خانواده و . . . ، ،
اینکه در پلاتفرم های ( سکوهای داخلی) تولید و نمایش فیلم و سریال تعداد زیاد و قابل توجهی با سرمایه گذاری و مشارکت خودو بدون هرگونه وابستگی به تولید و پخش برنامه های نمایشی برای سرگرمی و پر کردن اوقات فراغت مردم تلاش می کنند، امری بسیار شایسته است .
در هر حال در کنار تلویزیون و سینما که هر کدام چهارچوب های نظارتی خاص خود را دارند و به ویژه تلویزیون کشورمان که از بودجه عمومی استفاده می کند و هم ازابتدای شکل گیری و آغاز فعالیت ، از نوعی انحصار و تک تازی برخوردارر بوده است اینک مجموعه ای با سرمایه های مردمی و سلایقی متفاوت برنامه سازی می کننددر واقع ظزفیت بسیار وسیعی به ظرفیت های قبلی در داخل کشور افزوده شده است و همه این اقدامات در جهت ایجاد تنوع و تولید برای پوشش گسترده و فراگیری بیشتری از سلایق موجود در جامعه است و این ها همه سازنده و مبارک هستند ، اما در کنار این همه نکات مثبت چه برای مخاطبان که با تولیدات متنوع تر و رقابت های بیشتری را در عرضه تولیدات ، روبرو هستند و چه برای طیف های متنوع شغلی ، فنی ، هنری اعم از تصویر برداران ، تدوین گران و سایر عوامل فنی و نیز بازیگران ، نویسندگان و کارگردانان و سایر عوامل هنری شاهد جوشش و رونق خوبی در حوزه کاری و صنفی خود هستند بسیار میمون و مبارک است. لذا در مقابل این اقدامات و تحولات مثبت و سازنده ، انتظار این است که سازندگان ، تولید کنندگان و هنرمندان مشغول و شریک در حوزه های مورد اشاره ، به سادگی به ورطه آسان گیری و آسان پسندی و به قول مردم سری دوز و آب بستن به تولیدات نیافتند . در کنار تعداد قابل توجهی از سریال ها و فیلم های سینمایی با داستان ها و مضامین خوب ، تاریخی ،فرهنگی و اجتماعی ، در مواردی نیز در تولیدات مذکور توجه کافی به کیفیت لازم و استاندارد نشده است ، در مواردی اشکالات متعددی چه به لحاظ فنی و چه صحنه آرایی ، بازیگری و حتی تسلسل و مفاهیم داستان وارد است یا در آفرینش صحنه های درام ، راه افراط در پیش گرفته شده که چندان زیبنده فیلم سازی و فیلم سازان ما نیست ، در نوبت دیگر ،برخی از موارد سهل انگاری یا اشکالات کاملا علنی در تولیدات پیش گفته مورد توجه قرار میدهیم .
اقای کوچک زاده نماینده مجلس که طبق نظر و محاسبه تعدادی از کارشناسان نمایندگی ده درصد از مردم تهران را هم ندارد ، تعابیری بسیار غیر معمول و با عرض معذرت بی ادبانه ای راجع به ایرانیان خارج از کشورو برخی از دولتمردان به کار برد ، در شرایطی که یک نماینده دلسوز ، فهیم و کارآمد نهایت تلاش خود را به کار میگیرد تا از هموطنی در دور دست ها آن هم در شرایط آسیب دیدگی ، آن هم کشورهای دیگر ، غربت و بطور کلی هر نقطه جهان حمایت کند، آیا حرمت شکنی و به کاربردن تعبیر پفیوز برای هموطنانی در خارج از کشور یا بر دهان این و آن کوبیدن واقعا زیبنده یک نماینده است ؟ کافی است از فرد یا افرادی که شنونده و مطلع از ماجرا نیستند بدون زمینه قبلی نظرشان در مورد متن و محتوای کلام و عبارات به کار رفته ، پرسیده شود ، بسیار بعید است که کسی این جملات را حاصل کلمات و تفکرات یک نماینده یا هر انسان متفکر و مبادی آداب بداند .
به راستی چرا مجلس ما به این جا رسیده ؟ آیا دلیلش غیر از این است که زمینه و شور و شوق کافی در برگزاری انتخابات و انتخاب اصلح بین جمعیت فراوان اهل نظر صورت نمیگیرد ؟
آیا مدیریت مجلس . اعضای هیات رییسه و سایر نماییندگان فکر نمی کنند چنین سخنان و برخوردهایی ، مجلس را از همین جایگاه و اعتبار موجود هم می اندازد و برای آینده پیش رو بدتر هم خواهد شد؟ ، مگر اینکه خود مجلسیان فکری برای نوع تعامل و ترمیم و تصحیح ارتباط همه نمایندگان با جامعه و مجموعه ایرانیان داشته باشند .
در هیچ تفکر و جریان سیاسی و حزبی بد دهنی و توهین به دیگران و با عصبانیت به این و آن پریدن و مهار سخن را از دست دادن شایسته و مقبول نیست ، چه برسد به ما که قرار بوده اخلاق مدار و به قول برخی ها الگو هم باشیم .!!؟